سرِسازش نداری بامن ای طَّنازِ دعوایی

من ودرپایت افتادن تو و  دعوایِ سرپایی

بود ترسیمِ   اِستادن کنارِ    جادۀِ فکرت

 به تعبیری که میدانی یکی تصویرِرویایی

 شنیدم    زیرِ   رگبارِ   پولیگونِ    هوسهایت

صدایِ بی گناهان می شود اعدامِ صحرایی

مر ا  تا   آنسویِ بحرِ تلاطم می بردبا خود

زجامِ مستیِ چشمت دوفنجان قهوه پیمایی

 
اتوبانِ   جفاها  را  به زیرِ پایِ  خود     کردی

تصادف می کنی درآخرِ این خط به رسوایی

در  آیینه   تماشاکن   هجومِ   فوجِ مژگان را

که دریابی   رهِ   رسمِ   جدیدِ  جبهه آرایی

  
 ببین  برکولۀِ آهم نگاهی کن به احساسم

که باری راچنین بردن نمی شاید  به تنهایی

به دستِ دیدگانِ  تو  اسیرِ   موجِ    رگبارم   

 
چه دستوری مگردادی به این دزدانِ دریا یی

نورالله وثوق

 

رمز عبور

 
دراوجِ دیده قله ی شوری نمانده است

جایی برایِ پایِ غروری نمانده است

درتنگنای ظلمتِ آیینه هایِ کور

هنگامه ی درخشش نوری نمانده است

مردی زدودمانِ غیوری نمانده است

شعرمرا مسیر مروری نمانده است

درکُنجِ انزوایِ قفسهای بی صدا

آوازبالِ مرغِ جسوری نمانده است

سربازِ روزگار ظهورِ حماسه را

درمرز دیده رمز عبوری نمانده است

شرگشته همنشین مشاعر به شهرهوش

بگذر زخیروشر که شعوری نمانده است

بوی صفا زسفره ی ما دست شست ورفت

برپُختِ نانِ خنده تنوری نمانده است

کن تازه آبِ کهنه ی غلیانِ دیده را

درکُلکُلِ نگاهِ توشوری نمانده است

درروزگارِ غیبتِ احساس ازچه رو

فکری برایِ دورِظهوری نمانده است

نامد بهار وخنگِ خزان میکند خرام

برغنچه ها توانِ حضوری نمانده است

نورالله وثوق

 
 

سه شنبه 8/4/1389